uit de groep motortochten brengen wij u:
MOTORWEEK  2007


29 juni tm 8 juli
Ruud - Roland - Mario

(link naar volledig fotoboek onderaan)


-->     (foto's uitklikbaar + compleet fotoboek onderaan)


vlnr: Ruud - ikke - Mario

In de eerste week van juli 2007 zijn deze heren een negental dagen naar Italie geweest, naar de Dolomiti.

Voor-overleg

De heren ruim voor onze vakantieweek uitgenodigd om wat dingen door te spreken, kijken wat de gedachtes waren, wellicht al wat routes in elkaar draaien. Helaas, kaarten zijn nauwelijks op tafel gekomen.
Sfeer onderling was meteen goed, en daar ging het eigenlijk om.
Ach, we hebben ons gesmeerd met echt Bradd Pitt-bier, wat lekkere muziek opgezet en ieders wensen en gedachten over zo'n vakantie eens besproken. We zaten op 1 lijn. Gaat lukken. De heren zijn allen taai, willen mooie dingen zien, en kilometers maken.... 
Motoren op de aanhanger, gasstel mee, volwaardige stereoset, schemerlampjes, koelkast. Ideaal.....

Op Marktplaats een zoektocht gestart om aan een oudere grote bungalowtent te komen, die binnen het financieel budget bleef. Zoek-criteria: ruime gezinstent (ik ga tenslotte met 2 kinderen op motorvakantie), tot 60km van huis af te halen, maximaal 50 euri. 'ENTER'. Wauw, een lijst van pakweg 41 tenten wordt me voorgeschoteld. Geweldig. Tent 2 kon in Rotterdam voor de prijs van 1 bos bloemen ('voor mijn vrouw' stond erbij) afgehaald worden. Ik kom eraan joh. Donderdagavond de Alto de A16 op gedirigeerd vol goede moed. Begint dat ding te stotteren, gvd, wat nou ?, je laat me nooit in de steek man. Met horten en stoten en 12 keer stil aan de kant de afslag Ridderkerk weten te bereiken, pfff, weg van de snelweg. Eerst gedachte: hee, Mario woont in Ridderkerk, bellen ! Was ie aan het zaalvoetballen in Geertruidenberg, zucht..... Maar vriend als ie is brak hij meteen zijn deelname aan de wedstrijd af en kwam mij te hulp. Hij had me nog de tip gegeven dat een paar honderd meter verder een carpoolplaats was (bergafwaarts !) en dat ik die maar moest zien te bereiken.
Dat lukte, stotterende motor uit, radio aan, stoel in relaxte stand, mooie bos bloemen veilig op de achterbank gelegd, en maar wachten. Uit verveling kijk je om je heen en begint op te vallen dat op de duistere plaats een aantal campers staan met een gezellig lampje binnen, en ook auto's met 2 mannen erin, die niet echt voornemens zijn te vertrekken. Hmmm, nee hè, een h.o.p....., f.o.k. ! Nou ja, ieder zijn pleziertje.. Komt Mario in zijn bestel autootje aan, stapt uit in korte broek en T-shirt, vindt het toch wat frisjes, doet de achterdeuren van zijn Peugeot partner open en besluit zijn lange broek aan te doen. Schuift vervolgens voorover gebukt zijn korte broek op de enkels. Ik voelde de onrust in de auto's om ons heen toenemen en wilde erg graag met stotterende Alto terug de A16 op, leek me op dat moment veiliger.

Samen eerst naar Rotterdam de tent opgehaald met de belofte aan de oude eigenaresse om nadien nog wat foto's uit Italie door te mailen, daarna de Alto naar huis gesleept. Na wat logisch nadenken bleek het achteraf een verstopt brandstoffilter te zijn. 19 jaar vuile deeltjes hadden hun krachten gebundeld en de toch behoorlijk grote filter geheel dicht laten slibben. Nieuw filtertje in de slang, met compressor het aanvoerkanaal doorgeblazen met 8 bar, en gaan. Klaar. Het is natuurlijk wachten op de volgende lading zooi uit de tank, maar wie dan leeft die dan zorgt. Ik ging verder met m'n leven, hier heb ik allemaal geen tijd voor hoor, pfff....

De ultieme relatietest – Bungalowtent opzetten
Op een onbewaakt moment ergens half april, ’t was een bloedhete dag, gingen drie volwassen mannen met spierwitte lijven een berg van 1,26 kuub stokken en een berg doek te lijf om daar een prachtig blauw zomerverblijf van te timmeren; de ultieme test voor onze prille ‘relatie’.  De kleurcodering van de stokken bleek niet helemaal logisch en compleet, maar dit mocht de pret niet drukken. Een willekeurige relatie had hier zomaar kunnen stuklopen, maar wij hadden des te meer lol. Ons huwelijk bleek hier tegen bestand te zijn, een goei teken!


    De drie lijven 'live' met witte benen en witte buikjes leveren hier een enorme strijd met de onduidelijk gemerkte buizenzooi.

De constructie was die dag niet optimaal want het doek paste zo niet. Details details.....

Dochterlief Jolien zag het in de heerlijke voorjaarszon allemaal met lede ogen aan, zij had oorspronkelijk het idee om dat ding straks ook voor een meidenvakantie in Renesse te gaan gebruiken. 'Had' inderdaad, de plannen werden gewijzigd, dit prulwerk had ze geen zin in. Wij waren echter happy, niets stond onze succesvolle vakantie in de weg.

Vertrek vrijdagavond 29-6-2007 - voldouwen auto

   Met een absurd afgeladen auto – het leek wel of  4 vrouwen ermee op vakantie gingen, in plaats van 3 mannen – vertrokken we uiteindelijk op vrijdagavond 29 juni naar ons Dolomietenavontuur. Al na een paar honderd meter leken de motoren toch wel erg wankel op het kleine aanhangertje te staan. FF checken dus en inderdaad, een van de motoren was helemaal losgegaan. Nu al, en dat zonder zijn baasje! Spanbanden weer vastgezet en toen echt op naar de Dolomiti.


On the road

Tevens de titel van een Amerikaans boek van Jack Kerouac dat ik al drie weken in huis heb, van de bieb geleend. Ik lees eigenlijk nooit, maar de beschrijving van het reisverhaal van twee vrienden die in de fifties van de Amerikaanse Westkust naar de Oostkust trokken (of andersom ?), raakte bij mij dezelfde snaar als die die begint te kriebelen bij zo'n motorweek met wat mannen. Heerlijk. Gestrand na hoofdstuk 1 overigens, gewoon geen tijd (gemaakt)....
We zijn die vrijdag de nacht ingereden met al het ijzer achter op de aanhanger. Ombeurten het stuur nemen, korte pauzes, tanken, lading checken en weer gaan. Met weinig verkeer op de weg en goeie gemiddelde snelheid konden we ons zaterdagochtend om 08:45 melden op de 1100 km verder gelegen camping.

   -> 

We hebben de tent opgezet, bedden uitgevouwen, stroom geregeld en toen alles een 2 uur later zo'n beetje stond hebben we onze pakkies aangetrokken en zijn meteen maar vast een rondje gaan rijden – nou ja, zo’n 300 km bergpassen op de eerste middag. Geen zoetsappig verkenningstochtje, daar was de jeuk te erg voor. De toon voor deze week was gezet…

  De schatjes 

De camping
Een prima verzorgde camping, maar je kreeg er 's morgens telkens weer een vreemd soort 'twilight zone' gevoel zoals Ruud zegt. Je staat op en iedereen van de vorige dag is weg op het veldje, je wordt wakker in een bijna leeg veld, elke dag andere mensen.

Het enige stabiele die week waren wij met ons onderkomen, waar naast de chaos en huishoudelijke onduidelijkheden altijd gezellige muziek, gedempt licht van schemerlampjes en uitstekend gezelschap aanwezig was. 's morgens en 's avonds dan, want overdag waren we aan het werk natuurlijk.
Een koelkastje om de sapjes koel te houden, wijn en vage dranken stonden ook ergens. Genieten.

 

Een van de buren die week was een vriendenclubje met trikes, met mooie druppelvormige caravans erachter geknoopt. Lekker toeren in de bergen met een driewieler die niet om kan vallen, ook een lekker idee.-
 

Na onze eerste dag toeren werden we bij terugkomst verrast door de aanwezigheid van Jeroen en Janneke en
de kinders die ook voor enkele dagen de buurt aan het doorkruisen waren. Samen met deze wereldgenieters een paar avondjes doorgebracht.
Een vuurtje was nodig, temperaturen eerste dagen 's avonds niet grappig. Koud verdomme, stoken.... Drankje erbij en lekker kletsen. Gezellig.

 












Toer momenten
Ondanks 'tedere' behandeling van zijn recent aangeschafte 1 liter-schatje uit 1989 of zo kreeg Mario begin van de week problemen met een van zijn carburateurs. De CBR (CB-error eigenlijk toen even) stotterde. Vuiltjes welke al jaren comfortabel tegen de buitenwand van de vlotterkamer hingen werden door de onlangs gewijzigde intensiviteit van gebruik (genaamd Mario) onrustig en wilden een rustiger heenkomen zoeken. Maar door zo'n sproeiergaatje kan niet veel, alleen lekkere dunne benzine, geen korsten, dus 1 cylinder met zijn broodnodige 250cc/ca. 30pk was ineens onbruikbaar. Niet leuk.
De toerdag voor Mario eindigde spoedig die ochtend en hij ging terug naar de camping om te sleutelen.

Picture this: Op een keurig verzorgde en aangelegde camping met een jaarlijks opnieuw verworven ANWB-keurmerk gaat een sjaggerijnig kijkend mannetje vloekend het benzine-toevoer-systeem van zijn motorfiets ontmantelen voor de tent. Zeiltje eronder, okee, maar iedereen zat in de benzinedamp daar, vieze handen, overal onderdelen, dat kon niet goed gaan. Inderdaad, de campingbaas greep in en Mario kreeg op zijn kloten voor het bijna veroorzaken van een milieudrama. 'Ga maar bij de wc's staan met je troep'. Enig idee hoe agressief dat klinkt in het Italiaans ?, Goh...
Hij (Mario) prulde verder en kreeg het monster weer op orde. Hij heeft geen meter motor meer gereden. Sociaal als hij is, heeft ie de automobiel gepakt, volgetankt en boodschappen in het dorp gedaan. Beetje opgeruimd in de tent, afgewassen. Alles voor ons. Toen is ie gaan zitten, zitten wachten tot de andere werkende mannen thuis kwamen. Wat een schatje hè ?

Die twee andere mannen waren die dag lekker aan het toeren en hadden 's middags een paar absurd hevige regenbuien zoals alleen de Italiaanse zomers kunnen maken, geen plastic bij (of aan? vergeten...) natuurlijk. Tot op het bot nat, zeker een 3 kwartier onder het afdak van een oud pompstation gestaan, verbaast kijkend naar de walchelijk grote druppels water die naar beneden aan het storten waren. Kou geleden, laatste stuk weer behoorlijk opgedroogd.

Biertje bij huisvrouw Mario. Lekker gezamelijk hapje maken en alles was weer goed die avond. Die week lekker ook een aantal keren ge-BBQ-ed uiteraard, goed man. We zijn een fijn gezin.

Kijkend echter naar de te donkere lucht die dinsdagavond kwam de gevreesde verwachting voor woensdag uit. Opgestaan met regen, is zo gebleven. We hebben die dag de auto gepakt en wilden richting blauwe lucht om een stad te bezoeken, Trento leek de beste keus.
Maar de regenwolken volgden ons en we hebben daar een halve dag op hetzelfde terras gezeten, kijkend naar de regen, maar ook kijkend ondertussen naar het voorbijschuifelende schone volk. Want dat hebben ze daar best wel.

Bij een van de bezoeken aan het door andere Dolomiti-veteranen Rob en Hans aangeprezen pizzarestaurant in het dorp zaten wij 's avonds na het eten nog een relaxt biertje weg te tutteren op het pleintje toen er met het nodige rumoer een prachtige motorfiets nonchalant werd geparkeerd om even een terrasje te pakken laat in de avond. Meteen kriebels in mijn vooronder, even kijken jongens, dit is goud....
Een schitterende Brough Superior uit ergens late twenties of begin dertiger jaren, met zijspan, alles in volgens mij originele staat werd daar gewoon geparkeerd. Voor kenners is dit een Rolls Royce onder de motorfietsen uit die tijd. Een geweldige homp mechaniek met allelei stangetjes, regelaartjes, buisjes, handeltjes, metertjes, fantastisch. Het favoriete motormerk van de bekende Lawrence of Arabia, wellicht eens van gehoord ? Hij heeft zich trouwens in 1935 op 46-jarige leeftijd dood gereden op zo'n sportfiets.
Lees over hem-> http://nl.wikipedia.org/wiki/Thomas_Edward_Lawrence
Kapitale fiets, ver buiten bereik van mijn portemonnaie ! Enkele tienduizenden Euri's waard. WOW !

We hebben de rest van de week heerlijke bekende stukken gereden, goed bezig geweest, mooie bergen gezien en totaal over 7 dagen 2500 motor-km weggereden.

     
Allemaal leuk. Weer leuk, net als andere jaren..


En het is toch zóóó zalig om na zo'n lange tocht eindelijk eens de tijd te hebben om die in je traanvocht verdronken vliegen onder je ooglid uit te halen en weer eens gewoon naar iemand te kunnen kijken zonder dat die denkt dat je naar hem/haar knipoogt.


Op de een na laatste dag zijn Ruud en ik zonder Mario op pad gegaan om op het gemak eens wat mooie foto's te maken. Hij had een nieuwe Canon digi-spiegelreflex die hij eens wat aan het werk wilde zetten. Ik vind het ook altijd wel leuk om eens goed naar bergen en gebouwen en zo te kijken, dus lekker op het gemakkie rondsjouwen in de buurt en een hoop foto's maken.
  


Gadverpielekus !
Op de fotodag nog wel een schrik moment gehad.
Lekker zeilend over een smalle bergweg naar boven, rekening houdend met natte plekken bij tunnels en zo, schrik je jezelf toch de tering als je op je linkse kant hangt en een meer dan haakse liggende tunnelingang wil penetreren en vervolgens volledig in de remmen moet omdat de gehele tunnel gevuld is met bus. Heeel veeel bus. Met aan weerszijden van die doos zo'n 7 cm vrij, kwam de chauffeur met 1.5 km per uur, net niet metaal tegen rots schrapend, dat gat uit. Ikke koppeling ingeknepen, rem ingeknepen, ogen verontrust opengesperd. Op een naar links hellend vlak, bergopwaarts... Dan voel je je heel kwetsbaar met je motortje.

Die rooie achterop die BMW, wow !
Tijdens een van de snelle tochten die week, waarbij aandacht voor de omgeving ondergeschikt werd aan het kwijtraken van opgehoopte adrenaline, werden wij eene schoone deerne gewaar. Met bevallige glimlach en wapperend rood haar onder de helm uit, genesteld achter op een BMW, trok zij onze gezamelijke aandacht.
Haar rijdende vriendje zag onze naderende motoren en had geen zin om ingehaald te worden. 'Geen zin' werd een speelse race. Na een tijdje moest ik lossen met m'n oude Italiaanse ijzer en gingen Mario en Ruud erachteraan. Ondans hun kunde en snelle soepele fietsen heeft de BMW rijder hen een poepje laten ruiken. Met iemand achterop ! Toen hij stopte op een pas bij een populair cafe werd een glimlach uitgewisseld. Hahaha, geweldig.

De schade balans voor deze week
Honda CBR 1000
Verstopte carburateur zoals hierboven beschreven, middagje prullen en milieu belasten.
Versleten remblokken voor, uurtje prullen in de koele garage van een supermarkt.
Raakmoment Mario – auto remt abrupt schoen schampt zijde auto, klaar….
Verder heeft deze jongeman (oud wordt ie volgens mij niet met deze rijstijl) verrekes veel geluk gehad in onmogelijke bochten en baldadagie acceleraties. 

Suzuki GSXR750
Ook voor stuurmeester Ruud eindigt het geluk blijkbaar een keer. Op de laatste zaterdag, toen de auto volledig bepakt was voor de terugreis zijn we die dag nog een lekkere grote afscheidsronde gaan rijden. Tijd zat. Die middag heeft hij in de laatste 20 km deze vakantie een aanrijding gehad. Boem.
Oomens kwijt…. die was vrolijk relaxted op pad richting Timmelsjoch in zijn eentje, had die andere twee losgelaten, blijkbaar onverantwoord. Ik had ze wel zien staan ergens onderaan een berg bij een cafe, dacht dat ze al op en neer waren geweest. Vond het al opmerkelijk binnen zo'n korte tijd, maar goed. Gewoon doorrijden en boven op die bult rondgekeken en gewacht. En gewacht. Ruud gaat zoeken. In zijn enthousiasme ziet hij einen alt-östenreisherer Mensch over het hoofd die iets te hard abrupt stopt, zodat hij hem niet meer kan ontwijken.
Ruud niet gelukkig want niemand, maar dan ook niemand heeft toen de daaropvolgende prachtige ‘text-book-stoppie’ gadegeslagen. Balen, hij was bijzonder, en er was niemand die het zag. Shit. Een vreselijke pijn ging bij Ruud door zijn ziel. Weer geen erkenning. Plastic gescheurd, dingetjes afgebroken. Mario is me toen tegemoet gereden om het onheil te melden. Zonde, zo'n einde van een prachtige week.

Moto Guzzi 850 Le Mans III
Naast het bijvullen van wat olie op zijn tijd, waren er geen schokkende problemen.
Wel was door baldadig hard genomen bochten met daarmee samenhangende diepe veerslag van het achterwiel de nagenoeg volledige achterbedrading doorgesleten. Nothing kroonsteentje and some duck tape can't fix zullen we maar zeggen.
De ernstig vibrerende remmen voor moeten toch echt wat aandacht hebben. Dat wordt andere schijven volgend jaar.

En toen was het klaar.  Naar huis, wegwezen !
Wij groeten jullie en gaan langzaam aan de 2008-planning denken.

   



Zicht vanaf de Timmelsjoch op de laatste dag.

Dag mooie bergen, tot ooit.    KLIK HIER voor volledig fotoboek

In 2008 zijn eerst de Pyreneeën onderin France aan de beurt.


 
 

Deze pagina werd gecreëerd op 22-11-2007